ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μαρία Λαζάρεβα στην "ΠτΔ": Ατρόμητες μητέρες, γενναίοι στρατιώτες

Μαρία Λαζάρεβα στην "ΠτΔ": Ατρόμητες μητέρες, γενναίοι στρατιώτες



Σε έναν πόλεμο άνισο, επί 45 μέρες το Ναγόρνο Καραμπαχ έσταζε το αίμα ενός περήφανου λαού, του λαού της Αρμενίας. Aνθρωποι περήφανοι, παιδιά αμούστακα σαν λιοντάρια που πάλεψαν μόνοι με ήθος, πίστη και περηφάνια για ιδανικά και την πατρίδα τους, σε μια τετελεσμένη απόφαση απώλειας γης και ανθρώπων από τους μοντέρνους Γολιάθ της εποχής.

Η Μαρία Λαζάρεβα, πρόεδρος των ελληνικών κοινοτήτων της Αρμενίας και Πόντια στην καταγωγή, που από την πρώτη στιγμή της επίθεσης έδωσε τη δική της μάχη μαζί με άλλες γυναίκες, μιλάει στην Π για την εισβολή των Αζέρων -μισθοφόρων Τούρκων στην πατρίδα της.

Στο Αρτσάχ (Ναγκόρνο Καραμπάχ) υπάρχει μια μικρή ελληνική κοινότητα. Μιλήστε μας για τη συμπεριφορά της στον πόλεμο, τα συναισθήματα και το ρόλο των γυναικών.
Αυτό που θα σας πω μπορεί να ακουστεί λίγο περίεργο, αλλά οι γυναίκες της Αρμενίας (δεν μιλάω μόνο για τις Αρμένισσες, επειδή στη χώρα μας έχουμε 11 εθνικές μειονότητες οι οποίες είναι πλήρη μέλη της αρμενικής κοινωνίας) ήταν γεμάτες με αισιοδοξία, θάρρος, ήταν έτοιμες να βοηθήσουν τους συνανθρώπους, να φιλοξενήσουν τους συμπατριώτες μας από το Αρτσάχ, να συλλέξουν τρόφιμα, φάρμακα, κουβέρτες για τους στρατιώτες στο μέτωπο. Οι στρατιώτες μας είναι γενναίοι, επειδή οι μητέρες και οι γυναίκες τους είναι ατρόμητες. Στο Αρτσάχ ζούνε περίπου 40 Ελληνες από μικτές οικογένειες. Υπάρχει ένα μικρό ελληνικό χωριό Μεχμανά το οποίο ευτυχώς δεν θα πάρουν οι Αζέροι. Οι γυναίκες των ελληνικών κοινοτήτων της Αρμενίας και του Αρτσάχ μαζί με τις άλλες γυναίκες της χώρας μας μέρα και νύχτα δούλευαν εθελοντές στις αποθήκες και τα εργοστάσια, μάζευαν ρουχισμό για τους κατοίκους του Αρτσάχ που εκείνη τη στιγμή βρίσκονταν στην Αρμενία. Ημασταν πολύ ενεργές επίσης στα social media, μεταφράζοντας κείμενα σε ξένες γλώσσες, με αυτό τον τρόπο βοηθώντας την διεθνή κοινότητα να καταλάβει τι συμβαίνει στην πραγματικότητα.

Φαίνεται πως η καλύτερη οργάνωση του αζερικού στρατού, η μη αποστολή σημαντικού αριθμού στρατευμάτων από την Αρμενία στο Αρτσάχ, η βοήθεια που το Μπακού έλαβε από την Τουρκία, η ρωσική ουδετερότητα, η σύμπλευση Ρωσίας και Τουρκίας, καθώς και η εσωτερική πολιτική κατάσταση στην Αρμενία οδήγησαν στην ήττα και στην αποδοχή της συμφωνίας με βαρύτατους όρους για τη χώρα σας. Πώς το σχολιάζετε;
Αποφεύγοντας τα πολιτικά θέματα θα ήθελα να τονίσω μερικά πράγματα. Οπως σημειώσατε κι εσείς, το Αζερμπαϊτζάν δεν πολεμούσε μόνο του. Οποιαδήποτε χώρα σε αυτόν τον πλανήτη θα μπορούσε να νικήσει αν είχε τόσο μεγάλη βοήθεια από 3-4 και παραπάνω χώρες. Σε αυτό προσθέστε και τη χρήση των πιο σύγχρονων όπλων όπως και τη μίσθωση στρατού στις δυνάμεις του. Οπότε αυτός ο πόλεμος δεν ήταν μόνο άνισος, αλλά και άδικος. Εγώ προσωπικά δεν θεωρώ ότι δίνοντας το τιμόνι του στρατού του στην Τουρκία το Αζερμπαϊτζάν κέρδισε.
Οσον αφορά στην εσωτερική πολιτική κατάσταση της χώρας μας, πρέπει να είμαστε πολύ συνεπείς και προσεκτικοί για να μην επιτρέψουμε κανένα εμφύλιο πόλεμο σε αυτές τις μέρες. Χάσαμε χιλιάδες άνδρες, ένα μέρος της πατρίδας μας, οι άνθρωποι έχασαν τα σπίτια τους, τα χωράφια, τις δουλειές, έγιναν πρόσφυγες. Οπως βλέπετε, έχουμε τόσα να κάνουμε για να μπορεί η χώρα μας να σηκωθεί στα πόδια της. Ζούμε δύσκολες μέρες, παντού ψάχνουμε προδότες, λάθη, ένοχους... Και βέβαια πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Ο λαός μετά από τέτοιες απώλειες δεν μπορεί να μην είναι ταραγμένος. Αλλά ελπίζω ότι ο λαός μας θα ξυπνήσει και θα βγάλει έξυπνα συμπεράσματα.

Οι Αρμένιοι ονόμασαν αυτόν τον αγώνα «Αγώνας για την ύπαρξη». Πώς συνδέεται αυτός ο λαός με αυτήν τη γη ώστε να παλέψετε για την «ύπαρξη»;
Οι Αρμένιοι δεν είναι ένας νομαδικός λαός χωρίς πατρίδα. Η ιστορία μας κυλά σε αυτήν την περιοχή εδώ και χιλιάδες χρόνια, εδώ βρίσκονται τα ιστορικά μας μνημεία ως απόδειξη της ύπαρξης των Αρμενίων. Η ύπαρξή ενός έθνους είναι η πατρίδα του, η ιστορία, ο πολιτισμός, η γλώσσα. Και η ανάπτυξή μας είναι δυνατόν μόνο στη γη μας, στην πατρίδα μας. Επομένως προστατεύοντας τα εδάφη μας, προστατεύουμε την ύπαρξή μας.
Σε αυτόν τον πόλεμο η Αρμενία πολέμησε μόνη, σαν όλος ο πλανήτης να έκλεισε τα μάτια του. Πώς το αντιλήφθηκε αυτό ο αρμένικος λαός;
Πολύ σωστά τα είπατε. Ολος ο πλανήτης έκλεισε τα μάτια του ακριβώς όπως το 1915. Και μετά παραπονιούνται ότι «Αυτοί οι Αρμένιοι μιλάνε και κλαίνε συνέχεια για την γενοκτονία τους». Ας κάνει ο καθένας μια ερώτηση στον εαυτό του: «Τι έκανα εγώ για να εμποδίσω μια επιπλέον γενοκτονία, σφαγές και την προσφυγιά;». Οι Αρμένιοι είναι ένας περήφανος λαός, αλλά λίγο αφελής. Πάντα πιστεύουν στην καλή καρδιά της ανθρωπότητας και νομίζουν ότι η ανθρωπότητα δεν θα επιτρέψει τη σφαγή τους. Αλλά όπως αντιληφθήκαμε, μια χαρά μπορεί να το επιτρέψει όπως το επέτρεψε και στο παρελθόν.

Πώς θα περιγράφατε τη γειτνίαση με την Τουρκία όταν στο ιστορικό σας παρελθόν και στη συλλογική σας μνήμη, φέρετε έναν ακόμα ξεριζωμό και μια γενοκτονία;
Οι ξένοι μας φίλοι, κατηγορούν τον αρμένικο λαό πως δεν ξέρει να συγχωρεί. Εχω μια ερώτηση: «Μα ποιος μας ζητάει συγνώμη;» Η σύγχρονη Τουρκία αρνείται τη γενοκτονία αλλά χρησιμοποιεί κάθε ευκαιρία για να πει, ότι «θα ολοκληρώσει η θα ξανακάνει ό,τι έκανε 100 χρόνια πριν». Ας θυμηθούμε πόσες παροιμίες έχουν οι λαοί, συγκεκριμένα οι Αρμένιοι και οι Ελληνες για τους Τούρκους. Είναι καλές αυτές οι παροιμίες; Πώς μπορούμε να χαλαρώσουμε αν τους έχουμε στη γειτονιά μας;

Είδαμε σκηνές ξεριζωμού, σπίτια, εκκλησίες να καίγονται και τάφοι προγόνων να μεταφέρονται. Σχολιάστε αυτήν την ανάγκη των ανθρώπων
Δυστυχώς, όλα αυτά γίνονται στον 21ο αιώνα, όταν υπάρχουν χιλιάδες οργανώσεις στον κόσμο που υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, όταν υπάρχουν ΜΜΕ. Τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν αυτοί οι άνθρωποι που γνωρίζουν από την ιστορική τους εμπειρία τους Τουρκοαζέρους. Οχι μόνο δεν θέλουν να ζήσουν μαζί τους αλλά και να αφήσουν τους τάφους των προγόνων τους στον έλεγχο των Τουρκοαζέρων. Ας τους μιλήσουμε για την ανεκτικότητα...

Τι περιμένει για το μέλλον της η νέα γενιά Αρμενίων και πόσο σας καθορίζει το ιστορικό σας παρελθόν;
Αυτός ο πόλεμος έγινε ένα μεγάλο μάθημα για όλους εμάς. Η νέα γενιά μας, συνειδητοποιεί ότι ο μοναδικός τρόπος να κερδίσεις και να ζήσεις στην ειρήνη είναι η καλλιέργεια και ανάπτυξη των επιστημών. Είμαστε μια μικρή χώρα χωρίς πετρέλαιο και φυσικό αέρα, αλλά με έξυπνους ανθρώπους, οι οποίοι αγαπάνε την πατρίδα τους.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στην Αμαλία Δημητροπούλου για την «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ»




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[16:35]  Καλάβρυτα - Εορτασμός 2021: Η...
[16:05]  Αίγιο: Απολυμαίνονται τα δικαστήρια...
[14:20]  Ζωή Σακκούλη: Ζούμε την κυνική...
[14:05]  Καλαματιανός-Σκανδάμης: Το «Νόμος και...
[13:53]  Βασίλης Πάντζος (Πρόεδρος Ρομά): «Λέμε...
[13:14]  Τροχαίο στο ύψος της Αρέθα
[13:05]  «Πρώτο» - Ο πόλεμος γύρω από το γάλα:...
[12:57]  Καλάβρυτα: Εργο Αρκαδίας με όφελος για...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [17:48:20]