ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Πρώην τζάνκι

Πρώην τζάνκι



Μια φίλη έχει την πλάνη ότι οι δημοσιογράφοι μπορούν να λύσουν κάθε πρόβλημα, όταν δεν μπορούν να λύσουν καν τα δικά τους. Είναι η ίδια πλάνη που έχουν οι εμπλεκόμενοι στον «Θησαυρό». Μας ζητούν απαντήσεις σε θέματα. Είναι κολακευτικό να σε περνούν για παντογνώστη. Αν περιμένεις να πάρεις βραβείο «Θησαυρού» από δημοσιογράφο, καλύτερα να περιμένεις δεξιό δήμαρχο στον δήμο Πατρέων.
Η φίλη λοιπόν μας ρώτησε εάν έχουμε κάποιο κόμικ στο γραφείο: Το ζητούσε η δασκάλα του παιδιού της, για το μάθημα υποθέτουμε (γιατί τώρα με τις καταλήψεις μπορεί και να το θέλει ο δάσκαλος για να περάσει την ώρα του). Ατυχώς, μπορείς να βρεις τα πάντα στο γραφείο εκτός από κόμικ. (Σε ορισμένα μέσα ενημέρωσης, στο γραφείο δεν βρίσκεις ούτε δημοσιογράφους, αλλά αυτό θα το συζητήσουμε μια άλλη φορά). Τα κόμικ υποτίθεται ότι είναι για μικρούς. Βέβαια, αν σου πέσει κάποιο στο χέρι, σε μια αίθουσα αναμονής οδοντιάτρου ή ως ένθετο κυριακάτικης εφημερίδας, μπορεί να του ρίξεις μια ματιά, με σκοπό να διαπιστώσεις πόσο ελαφρύς ήσουν μικρός, και σε ξετρέλαιναν όλες αυτές οι εκδόσεις, και πόσο ελαφρύς παραμένεις μεγάλος, καθώς πολλές από αυτές τις ιστορίες σε μαγνητίζουν ακόμα. Δεν υπάρχει αφήγημα που δεν ιντριγκάρει τον δέκτη, και αυτή είναι η αιτία της επιτυχίας των σίριαλ, ακόμα και αν το επίπεδό τους είναι χαμηλό. Τι σημασία έχει το επίπεδο; Σημασία έχει «τι θα γίνει παρακάτω». Αν είχε σημασία το επίπεδο, οι ποιητές και οι διανοητές δεν θα ήσαν στο περιθώριο της ζωής, χαρακτηρισμένοι ως εκκεντρικές προσωπικότητες, με δεδομένο ότι το φυσιολογικό είναι να βλέπεις Αγριες Μέλισσες.
Είχαμε ξεχάσει το τηλεφώνημα (μην ανησυχείτε, βρέθηκε κόμικ, είχε το περίπτερο, τα περίπτερα έχουν τα πάντα, μια μέρα ζητήσαμε γκαζάκι για φιάλη, και είχε) όταν διαβάσαμε ότι πέθανε ο δημιουργός της Μαφάλντα, ο Κίνο, ένας από τους διασημότερους αργεντίνους του πλανήτη. Η Μαφάλντα ήταν μια αφοπλιστική ηρωιδούλα, που ενσάρκωνε τον ρομαντισμό του ιδεαλισμού ως πάθος και ως χαριτωμένη διαμαρτυρία. Ο Κίνο, μέσα από τις πόζες της Μαφάλντα και τα λογάκια στα συννεφάκια πάνω από το κεφάλι της, μας έκανε να νιώθουμε ενοχή που δεν υπερασπιζόμαστε όσο θα οφείλαμε τις ευγενείς αξίες, με αποτέλεσμα να φαντάζουν παιδιάστικες αφέλειες, προδίδοντας τον παλιό τάχα αγνό εαυτό μας, που δεν ήταν εν τέλει ιδεολόγος, αλλά έκρυβε πίσω από μεγαλοστομίες και κοινωνικές καταγγελίες τη βαριεμάρα του για τις σπουδαστικές υποχρεώσεις και την ανώριμη οργή του για τις ματαιώσεις των ευχαριστήσεων (μία από τις οποίες ήταν τα κόμικ). Ομως, ο ανθρωπισμός και η πίστη στην ισότητα, την ειρήνη, την οικολογία, τη δικαιοσύνη, όπως και η αντίσταση στις μεταλλάξεις, είναι πεισματάρικα στοιχεία. Αυτό ήταν η Μαφάλντα. Μια πεισματάρα, που δεν ήξερες αν ήθελες να την αγκαλιάσεις ή να τη χαστουκίσεις. Πριν προλάβεις να αποφασίσεις, σε χαστούκιζε αυτή.
Το κόμικ προϋπήρχαν του κινηματογράφου. Πριν καν ο άνθρωπος αρχίσει να μιλάει ολοκληρωμένα- πολύ πριν τα ρήματα, τα επιρρήματα και τα απαρέμφατα- σχεδίαζε. Για να γίνει κατανοητός και να εκφραστεί. Ενστικτωδώς, και για να αφήσει ένα ίχνος. Αυτό που κάνουν οι σκύλοι με υγρή υπογραφή, ο άνθρωπος το κάνει με τον πολιτισμό. Τα κόμικ, που λες, άνθησαν όταν το σινεμά απογείωσε τον πολιτισμό της εναλλασσόμενης εικόνας. Οι ήρωές του κατά κανόνα είναι σταθεροί και απηχούν πόθους, ονειρώξεις αλλά και αυτεπίγνωση. Αλλοτε είναι υπερήρωες σαν τον Σπάιντερμαν (αν είναι δυνατόν να σου αρέσει ένας τύπος που κρεμιέται από οικοδομές με στερεοποιημένο σάλιο) και άλλοτε αξιολάτρευτοι λούζερ σαν τον Ντόναλντ Ντακ. Αλλοτε προικισμένα πρόσωπα της περιπέτειας, αλλά με πεπερασμένες δυνατότητες, ευάλωτοι και άτρωτοι μαζί, όπως ο Μίκυ Μάους και ο Τεν Τεν, άλλοτε μορφές που οι υπερφυσικές τους ικανότητες κινούνται στην περιοχή της σάτιρας, όπως ο Λούκι Λουκ και ο Αστερίξ ή του σουρεαλισμού, όπως ο Κοκομπίλ, στοιχείο που ενέπνευσε τον Ολτμαν, οταν μετέφερε στο σινεμά τον Ποπάι, με τον Ρόμπιν Γουίλιαμς και τη Σέλεϊ Ντιβάλ (ένα ξεχασμένο αριστούργημα). Δεν ήταν τα πάντα χαριτωμένα στο πάνθεον των τεχνητών ηρώων. Μας ταλαιπώρησαν και πολλές χοντροκοπιές, όπως ο Τιραμόλα, ο πειναλέος Σεραφίνο και ο εξωγήινος Ητα Βήτα.
Τα κόμικ βγαίνουν από τη ζωή σου χωρίς να το καταλάβεις πότε και γιατί. Είναι ένα στοιχείο ενηλικίωσης. Μεγάλωσες και κάνεις- διαβάζεις- απολαμβάνεις σοβαρά πράγματα τώρα. Δεν είσαι στημένος στο περίπτερο της γωνίας, πότε θα έρθει το όχημα του πρακτορείου, με το καινούργιο Μίκυ Μάους, όπως περιμένει ο τζάνκι τον ντίλερ. Τώρα μπορείς να κάνεις το δικό σου κόμικ, χάρη στις απεριόριστες δυνατότητες των ψηφιακών εργαλείων. Το σύμπαν γέμισε Νταργκό, Μορίς, Γκοσινήδες. Και υπάρχουν άλλα, παράλληλα σύμπαντα που αγνοείς, μυριάδες ιστόκοσμοι με ανάρπαστους τεχνητούς ήρωες, παιχνίδια, υπερανθρώπους, υπανθρώπους και απανθρώπους, εξωγήινους, μισογήινους. Εδώ, ωστόσο, στο γραφείο, μπορείς να βρεις τα πάντα εκτός από κόμικ. Αλλά δεν χρειάζεται, τελικά. Γιατί ό,τι αξίζει να θυμάσαι, το θυμάσαι.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [02:48:44]