ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Σ.Λαζαρίδης: Χωρίς ποίηση. μια κραυγή μέσα στη νύχτα

Σ.Λαζαρίδης: Χωρίς ποίηση. μια κραυγή μέσα στη νύχτα



Ο Σάββας Λαζαρίδης γεννήθηκε το 1984 στη Θεσσαλονίκη, όπου και διαμένει έως σήμερα. Αποφοίτησε από το τμήμα των μηχανολόγων μηχανικών της πολυτεχνικής σχολής του πανεπιστημίου Θεσσαλίας που εδρεύει στη πόλη του Βόλου. Σήμερα, εργάζεται ως μηχανολόγος μηχανικός στη δική του εταιρεία. Αν και μεγάλωσε ανάμεσα σε μαθηματικές εξισώσεις, οι μεγάλες του αγάπες ήταν και παραμένουν οι τέχνες και ο άνθρωπος, γεγονός που τον ώθησε να ασχοληθεί με τη συγγραφή και τη ψυχανάλυση. Ποιήματα, πεζά και άρθρα του έχουν δημοσιευτεί σε ηλεκτρονικά περιοδικά. Τον Ιούλιο του 2017 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Σαιξπηρικόν η πρώτη του ποιητική συλλογή υπό το τίτλο "Ύστερα". Το «Ανάμεσα στον φόνο και τον χρόνο» των εκδόσεων Ρώμη αποτελεί τη δεύτερη ατομική του ποιητική συλλογή, η οποία εκδόθηκε τον Ιούνιο του 2018. Επίσης, η νουβέλα «Μικρό Χαμόγελο», η οποία εκδόθηκε τον Ιανουάριο του 2019 από τις εκδόσεις Ρώμη και αυτό, είναι το τρίτο βιβλίο του και παράλληλα η πρώτη του απόπειρα στον αμιγώς πεζό λόγο. Τον Δεκέμβριο του 2019 εκδόθηκε η ποιητική συλλογή «Ultimi inter pares» από τις εκδόσεις Ρώμη, η οποία αποτελεί συλλογικό έργο μαζί με τον συγγραφέα Τάσο Αγγελίδη Γκέντζο.
Ας υποθέσουμε ότι έχετε απέναντί σας τον εαυτό σας όταν ήταν παιδί και πρέπει να τον συστήσετε σε άλλους. Τι θα λέγατε; Άλλαξε κάτι από τότε;
Είναι 15 Ιουνίου και η λάμψη του ήλιου αντανακλάται στα μαρμάρινα σκαλοπάτια της εισόδου του σχολείου. Ένα αγόρι κάθεται και κλαίει, ολομόναχο και απαρηγόρητο. Αυτό το αγόρι διψάει για γνώση, δεν αντέχει στην ιδέα των επερχόμενων καλοκαιρινών διακοπών. Η οικογένεια του είναι τα βιβλία, οι δάσκαλοι, οι αίθουσες διδασκαλίας. Ασύνειδα, γνωρίζει πως χωρίς αυτά τα εφόδια δεν μπορεί να προχωρήσει, να εστιάσει και να διευρύνει παράλληλα-ταυτόχρονα. Παρακαλώ, να αποφύγετε τους επιθετικούς προσδιορισμούς σεβόμενοι τη στεναχώρια του και την ολοτελή άγνοια του τιμήματος.
Σήμερα, ακροβατεί στο χείλος ενός κενού που ανοιγοκλείνει. Ένα στόμα που δεν χορταίνει με καμία λέξη, με κανέναν λόγο. Η αλόγιστη κατεύθυνση δεν λογιστικοποιείται και το τίμημα βαραίνει στους ώμους του πια. Το εύρος μονάχα αυξήθηκε και ευγνωμονεί για αυτό, για εκείνη την ομίχλη που διαλύεται καθημερινά φανερώνοντας τον Άλλον πίσω από το πέπλο της.
Πώς ακούτε την ποιητική φωνή σας διαβάζοντας τους στίχους σας;
Τις περισσότερες φορές ακούγεται εκείνο το γρατζούνισμα πάνω στους τοίχους ενός κελιού, ένα γρατζούνισμα αυξημένης συχνότητας επιζητώντας το άνοιγμα προς εκείνη την κατεύθυνση που υπάρχει φως. Κάτι υπάρχει εκεί, κάτι ενοχλεί και πονάει παράγοντας αυτόν τον οξύ ήχο. Θα ήθελα συχνότερα να ακούω το θρόισμα των φύλλων ενός πρωινού του Απρίλη ή τον ήχο καθώς ανοίγεις ένα μπουκάλι μπύρα προσέχοντας να μην αφρίσει.
Επίγονο ποιων ποιητών θεωρείτε τον εαυτό σας;
Ορθότερα, επίγονο μιας ανθρώπινης κληρονομιάς που άλλοτε με κάνει να νιώθω περήφανος και άλλοτε να ντρέπομαι που ανήκω στο ανθρώπινο είδος. Μια κληρονομιά που με προκαλεί να θέτω συνεχώς στον εαυτό μου τα ερωτήματα "ποιος είμαι;", "τι θέλω;". Είμαι τυχερός που αρκετοί ποιητές μου προκαλούν αυτό το αίσθημα υπερηφάνειας, όσο αιρετικοί ή σκοτεινοί και αν χαρακτηρίστηκαν τόσο στην εποχή τους, όσο και αργότερα από διάφορους επίγονους.
Η ποίηση αδικεί τον ποιητή καθώς δεν μπορεί να τον θρέψει. Εσείς πώς την αντιμετωπίζετε επαγγελματικά στον βίο σας;
Η ποίηση δεν αδικεί τον ποιητή. Απεναντίας, τον θρέφει με τον δικό της τρόπο προσφέροντας αυτά που πραγματικά έχει ανάγκη ο άνθρωπος, για αυτά τα οποία διψάει. Ίσως, να είναι οι ποιητές τις περισσότερες φορές που αδικούν την ποίηση. Με την ποίηση εισερχόμαστε στην σφαίρα της επιθυμίας. Αυτό προσφέρει και αυτό είναι τις περισσότερες φορές ανυπόφορο, εφόσον βολεύει η συμβίωση με το τραύμα διατηρώντας μια παθητική στάση παράλληλα. Αν δεν υπήρχε η ποίηση θα συνέχιζα να είμαι μόνο μια κραυγή μέσα στη νύχτα αναζητώντας αυτή την επιθυμία για ζωή. Εργάζομαι για να βιοπορίζομαι, με την ποίηση ζω.
Πώς σας επισκέπτονται οι ιστορίες που γράφετε γι' αυτές;
Δεν με επισκέπτονται ουσιαστικά, διότι προϋπάρχουν πριν από εμένα και θα συνεχίσουν να υπάρχουν μετά από εμένα. Βρίσκονται παντού, ψιθυρίζουν ακατάπαυστα. Συνηθίζουνε να φορούν τα ρούχα της εκάστοτε εποχής και αναμένουν να τις δούμε, να τις ακούσουμε, να τις αγγίξουμε, να τις νιώσουμε.
Η αρματωσιά των ποιητικών σας διαδρομών σε τι διαφέρει από αυτές των ομότεχνών σας;
Αν διαφέρει σε κάτι είναι μάλλον η στραβή κληματόβεργα που είμαστε ο καθένας μας, όπως έχει επισημάνει ορθά ο ψυχαναλυτής Massimo Recalcati. Κάθε στράβωμα είναι μοναδικό και αυτό είναι το όμορφο.
Ο χώρος της ποίησης και της λογοτεχνίας, όπως έχει δείξει η ιστορία, είναι τόπος μικρών και μεγάλων αψιμαχιών. Εσείς πώς τις βιώνετε;
Μονάχα με τον εαυτό μου. Προσπαθώ να απαντήσω στα ερωτήματα που προανέφερα: "ποιος είμαι;" και "τι θέλω;". Φυσικά, αποζητώ να ακούσω την φωνή του άλλου, να δω την δική του οπτική γωνία θέασης του κόσμου. Είναι σημαντικό να μπορείς να ακούς. Πάντα υπάρχει κάτι που θα διαφεύγει και συνήθως υπάρχει λόγος που συμβαίνει αυτό. Μέσα από τον λόγο του άλλου έρχεσαι αντιμέτωπος με τον δικό σου εαυτό, εκπαιδεύεσαι κατά κάποιο τρόπο πάνω σε αυτό που φοβάσαι να αγγίξεις.
Η ποίηση έχει διάρκεια και διαδρομή. Εσείς πώς έχετε σχεδιάσει την πορεία σας προς την ολοκλήρωση του έμμετρου αγώνα που επιτελείτε;
Η ποίηση είναι συνυφασμένη με την ίδια τη ζωή, με την επιθυμία για ζωή. Χωρίς αυτή θα είμασταν σίγουρα φτωχότεροι. Συνεπώς, με οποιοδήποτε τρόπο θα υπηρετώ αυτή την ιδέα. Υπέροχο δεν είναι που οι ιδέες δεν πεθαίνουν, είναι αδύνατο να σκοτωθούν;
Στον επέκεινα χρόνο πού νομίζετε ότι θα βρίσκατε το πορτρέτο που ο ίδιος φιλοτεχνείτε;
Αν και δεν με απασχολεί αυτό το θέμα, θα ήλπιζα πουθενά. Τότε τουλάχιστον θα γνώριζα.
Πώς ορίζετε το ποίημα που "αντέχει στον χρόνο";
Ένας συνδυασμός εποχής-περιβάλλοντος και θεματικής είναι αδιαμφισβήτητα αναγκαίος για να αντέξει χρονικά ένα ποίημα. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ο ποιητής στο εκάστοτε περιβάλλον που θα εμπεριέχει πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές και άλλες συνιστώσες θα τοποθετηθεί με τον δικό του τρόπο και ύφος ανάγοντας όλη την προβληματική με βάση πανανθρώπινες ανησυχίες και φόβους, εντελώς εξόριστους από χρονικές μεταβλητές, αλλά όχι από γλωσσικές ανησυχίες.
Γράφει ο Αντώνης Σκιαθάς



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 14:12]  Μαργαρίτα Λυμπεράκη: «Τα ψάθινα...
[χθες 13:00]  Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας: Τέλος τα...
[χθες 11:14]  Ο Πασχάλης ζωντανά στον Κήπο
[χθες 10:10]  Ο Περικλής Μουστάκης στα...
[χθες 09:28]  Πάτρα: «Ταξίδια» στο Πολύεδρο
[χθες 20:23]  Στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου πετούν...
[χθες 11:27]  Στην «Π» οι συντελεστές του...
[χθες 10:38]  Παρουσίαση βιβλίου για καλύτερη...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [01:03:46]