ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Σχολείο, ώρα μηδέν (Νο 2): Ποτέ πια τα ίδια...

Σχολείο, ώρα μηδέν (Νο 2): Ποτέ πια τα ίδια...



ΤΗΣ ΜΙΝΑΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ *

Αφιερωμένο στην Κατερίνα Καυκά και τη Ρουμπίνη Πετροπούλου

Οι μέρες περνούν, τα μέτρα αυστηροποιούνται. Οι συνθήκες παρόλα αυτά αμετανόητα σκληρές, ο θάνατος πανταχού παρών, ο φόβος διάχυτος. Ολόκληρα χωριά σε απομόνωση, πόλεις έρημες, δρόμοι βουβοί. Μια ανησυχία τρόμου σε όλη τη χώρα, σ' όλη τη γη…
Και εμείς παρακολουθούμε και ελπίζουμε. Στην αναχαίτιση του κακού, στις καλύτερες μέρες, στη λήξη του εγκλεισμού, στη νίκη των γιατρών και του νοσηλευτικού προσωπικού, αποδίδοντας τους επιτέλους την ηρωική ιδιότητα που δικαίως τους ανήκει, όταν υπηρετούν έντιμα τον όρκο τους.
Και τα παιδιά, αυτά που είχαν συνδυάσει τη ιστορία με μάθημα απομνημόνευσης και εξεταστικού βασανισμού, πλέον γίνονται τα ίδια μέρος μιας πρωτόγνωρης ιστορικής συγκυρίας. Σηματοδοτούν, με την υποχρεωτική απομάκρυνσή τους από τους σχολικούς και πανεπιστημιακούς χώρους, την απαρχή αυστηρότατων μέτρων για μια δυναμική αντεπίθεση στην πανδημία. Συμμετέχουν περιορισμένα στο σπίτι και προσδιορίζουν την αλλαγή του κόσμου, καθώς βιαίως αλλάζει ο τρόπος που τον αντιλαμβάνονται.
Κάποια άλλα ετοιμάζονταν να γράψουν τη δική τους ιστορία αποφοιτώντας από τις σχολές τους ή προσπαθώντας να κατακτήσουν τον ερευνητικό κόσμο σημαντικών πανεπιστημιακών κέντρων ανά τον κόσμο με τη φωτεινότητα των ματιών τους, τη σπιρτάδα του μυαλού τους και την ομορφιά της φυσικής και ψυχικής παρουσίας τους. Αναγκάζονται όμως να αλλάξουν προτεραιότητες. Οχι να εγκαταλείψουν αλλά να συνλειτουργήσουν σε μια παγκόσμια ιστορική συνθήκη που προηγείται το Ολον έναντι του μέρους, η ανθρωπότητα έναντι των προσωπικών φιλοδοξιών.
Συνειδητοποιούν πως και τα ίδια είναι ενεργοί συνδιαμορφωτές της ιστορίας αφού και από την δική τους υπευθυνότητα κρίνεται η πορεία της κοινωνικής πραγματικότητας και της παγκόσμιας υγείας.
Ποιος να περίμενε πως η ιστορία ελευθερώνεται απ' τη σιωπή της μέσω της πανδημίας… Τα νέα παιδιά αντιλαμβάνονται την ανησυχία και τον αγώνα των ανθρώπων σε παρελθούσες πανδημίες (λοιμός, χολέρα, πανούκλα, ισπανική γρίπη). Κατανοούν το αλληλοφάγωμα των G7 αλλά και το ηχηρό χαστούκι της Κούβας που τους μαθαίνει εμπράκτως τι σημαίνει αλληλεγγύη.
Γι' αυτό και δεν τους ταιριάζει η θλίψη. Η διαδικασία ματαίωσης, ειδικά όταν ξεπεραστεί το πένθος που φυσιολογικά προκαλεί, είναι ο μόνος σίγουρος δρόμος ενηλικίωσης και αδιαμφισβήτητης μελλοντικής διεκδικητικότητας.
Ε, σεις, πολιτικοί και - κυρίως- πολιτικάντηδες του κόσμου τούτου! Τον νου σας! Τούτα τα παιδιά δεν θα είναι ποτέ πια τα ίδια! Δύσκολα θα γίνουν εφησυχασμένα πλάσματα, διαχειρίσιμοι ψηφοφόροι, δουλικά του μέλλοντος σας!... γιατί ζουν στο πετσί τους την ιστορία και τις συνθήκες που διαμορφώσατε για εκείνα! Γιατί παλεύουν με τον τρόπο τους για τη ζωή τους και δεν θα σας επιτρέψουν έτσι εύκολα και ληστρικά να τη βεβηλώσετε αργότερα!

*Η Μίνα Πετροπούλου είναι φιλόλογος και διδάκτωρ Κοινωνιολογίας.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 15:20]  Η κα Σοφία Νικολάου και η...
[χθες 13:39]  Οταν αποφασίσετε τι θέλετε...
[χθες 12:53]  Οταν ο ερχομός σου χαλάει την...
[χθες 12:24]  Γερά τον Δαβουρλή… (Γειτονική...
[χθες 11:56]  Περί δηµοσίας Παιδείας (ή: Οι...
[χθες 10:53]  «Ο Αθρωπος στην Αρένα»
[χθες 09:49]  Χαιρέτα μου …τον πλάτανο!
[χθες 12:53]  Ποιον βοήθησε τελικά η επίμαχη...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [02:19:43]