ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Κάθε Ξέρξη και καλύτερα

Κάθε Ξέρξη και καλύτερα



Η αντιστασιακή πράξη που έγινε επί ελληνικού εδάφος στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο επηρεάζοντας σε κάποιο βαθμό την έκβαση της αναμέτρησης ήταν πρωτίστως η ανατίναξη της Γέφυρας στον Γοργοπόταμο, γιατί επαύξησε πολύ σημαντικά τα προβλήματα του ανεφοδιασμού των γερμανικών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή. Οσοι έχουν αναλύσει από στρατηγική πλευρά τα γεγονότα, έχουν αποφανθεί ότι η ήττα των γερμανών εκεί ήταν κυρίως ζήτημα έλλειψης εφοδίων. Χάνοντας οι γερμανοί στο Ελ Αλαμέιν, ηττήθηκαν περαιτέρω στον ανταγωνισμό της πρόσβασης σε πετρέλαιο. Ηξεραν γιατί έστειλαν οι σύμμαχοι τον Μάγιερς στην Ελλάδα. Ανεξαρτήτως τι διδάσκει η δημοτική αρχή της Πάτρας στα σχολεία κάθε Οκτώβριο, έπαιξαν κάποιο ρόλο και οι βρετανοί στον πόλεμο.
Η πιο ηχηρή, η παγκοσμίως αναγνωρισμένη αντιστασιακή πράξη που έκαναν Ελληνες, ωστόσο- πέρα από την αναπάντεχα επιτυχή άμυνα στην Πίνδο-, ήταν το κατέβασμα της γερμανικής σημαίας από τους Γλέζο και Σάντα στην Ακρόπολη. Ηταν μια υπερήφανη (και παράτολμη, γιατί θα συνεπαγόταν εκτέλεση επί τόπου) κίνηση και ένα ρεζίλεμα των ναζί στο πεδίο των συμβόλων. Στον πόλεμο και οπουδήποτε, τα σύμβολα έχουν πελώρια σημασία. Πολλώ δε μάλλον στην προκείμενη περίπτωση, όπου ο συμβολισμός ήταν πολλαπλός, καθώς ξηλώθηκε η σβάστικα, σαν μουτζούρα από το φόντο του Παρθενώνα, που ήταν και είναι λίκνο της αθηναϊκής δημοκρατίας, η οποία αποτέλεσε πρώτο μοντέλο δημοκρατικού πολιτεύματος αλλά και ιδεώδους για τον παγκόσμιο πολιτισμό. Η συγχορδία αυτή από σημαινόμενα κατέστησε τους Γλέζο και Σάντα ήρωες με διεθνή εμβέλεια και ιερά πρόσωπα στην ίδια τους τη χώρα. Οσες αμφιλεγόμενες πολιτικές επιλογές και αν έκανε ο Γλέζος στη συνέχεια της ζωής του, κανείς δεν τόλμησε να τον απαξιώσει. Οποια κριτική και αν του ασκήθηκε, έγινε με πνεύμα σεβασμού προς το ανεξίτηλο και φωτεινό παρελθόν του ανθρώπου. Με την πράξη του εκείνης της νύχτας ο Γλέζος, δαιμόνια ψυχή όπως δείχνουν και τα 98 χρονάκια στα οποία έφτασε αγωνιζόμενος σθεναρώς, κατέκτησε δια βίου και μετά θάνατον ασυλία. Αλλωστε, μέριμνά του ήταν πάντα οι ελευθερίες, η ισότητα, η δικαιοσύνη, μια καλύτερη μοίρα για τον λαό. Είχε καλό σκοπό και τιθάσευε την προσωπική του φιλοδοξία στην ευγενή επιδίωξη.
Διαβάζουμε ότι ο Γλέζος είχε τον καημό ότι οι ναζί είχαν εκτελέσει τον αδελφό του. Η απώλεια αυτή προφανώς και τον φλόγισε. Και πιθανότατα θέλησε να δικαιώσει τον αδελφό του, να τον τιμήσει, να τον μιμηθεί, να πάρει τη ρεβάνς, ίσως και να τον ξεπεράσει. Το υπόβαθρο το ήξερε ο ίδιος. Μερικές φορές ούτε καν ο εαυτός μας μπορεί να ερμηνεύσει το αληθινό κίνητρο των πράξεών μας. Το ενδιαφέρον με τον άνθρωπο αυτό είναι ότι δεν αυτο- αποστρατεύθηκε ποτέ. Ο Σάντας ήταν διαφορετικός χαρακτήρας, έκανε μια άλλη θεώρηση στα πράγματα. Φαίνεται πως ήταν ο λαϊκός άνθρωπος που δεν ήθελε τον πολύ τον θόρυβο γύρω από τον εαυτό του, και εκτίμησε ότι έπρεπε να αποστασιοποιηθεί, να φύγει από τον λόφο της Ακρόπολης και να μη σέρνει συνέχεια μαζί του τον προβολέα. Εν τω πολλώ, δεν εύρισκε ευ.Ο Γλέζος, αντίθετα, παρέμεινε άνθρωπος της μάχης, και εν τέλει της δημοσιότητας. Δεν είχε τη δημοσιότητα ως αυτοσκοπό, δεν υπήρχε Κοιτάξτε Με στα λόγια του. Φαίνεται ότι το ελατήριό του ήταν άλλο: Δεν ήξερε να ζει με άλλον τρόπο, δεν του έλεγε και πολλά των πολλών ανθρώπων η ρουτίνα, αισθανόταν ίσως ότι μια απόσυρση από τους στίβους θα ήταν έρημος και θάνατος ψυχικός.
Το έχουν και άλλοι άνθρωποι αυτό. Τους ζήσαμε ιδιαίτερα μέσα στην κρίση, τους βλέπαμε να παρεμβαίνουν συνέχεια στερεότυπα μεν, αλλά με ανεξάντλητη ενεργητικότητα, με πλήρως αφομοιωμένο ένα συγκεκριμένο αφήγημα. Φτάνεις μερικές φορές να διερωτάσαι κατά πόσο πιστεύουμε τα αφηγήματά μας πραγματικά και σε βάθος ή βρίσκουμε ένα προσωπικό νόημα στην αφοσίωση στις ιδέες, στις διεκδικήσεις, στα αγωνιστικά προτάγματα, ακόμα και όταν αυτά έχουν αποτελέσει κάστρα έρημα και πουκάμισα αδειανά. Υπήρξαν μεγάλες περίοδοι στη χώρα, τα 100 χρόνια του Γλέζου ήταν γεμάτα από αυτές, όπου το νόημα του αγώνα ήταν «Εμείς- απέναντι Στους», αλλά επιμείναμε στο μοτίβο αυτό ακόμα και όταν ο αγώνας ήταν «Εμείς, Μαζί, να ανέβουμε σκαλοπάτια», με αποτέλεσμα να ξοδευτεί πολλή ενέργεια και θυμικό σε τεχνητές διαιρέσεις και κονταρομαχίες με υποτιθέμενο, αλλά απόντα αντίπαλο. Σήμερα, σε ποιά φάση είμαστε; Και στις δύο. Εμείς, μαζί να ξεφύγουμε από την απειλή, αλλά και Εμείς, απέναντι Στους ξεροκέφαλους του Βερολίνου. Ο ίδιος ο Γλέζος στα γεράματά του παγιδεύτηκε στη γνωστή αναγωγή, Γερμανία του Πολέμου με Γερμανία της Ειρήνης. Καταλήγεις να σκέφτεσαι ότι γι' αυτό από ένα σημείο και πέρα φταίει και η ίδια η Γερμανία.
Ο Θεμιστοκλής είχε φαγωθεί στα πρώιμα νιάτα του, ζηλεύοντας τη δόξα του Μιλτιάδη που είχε θριαμβεύσει στον Μαραθώνα. Του κλήρωσε να τον αντιγράψει, στη Σαλαμίνα. Τώρα δεν υπάρχει άλλη τέτοια ορατή προοπτική, μιας τέτοιας κλίμακας. Ο ιός είναι φονικός, αλλά δεν σου έχει ποδοπατήσει τα σύμβολα και δεν σου σκιάζει με αγκυλωτούς σταυρούς τους Παρθενώνες. Οι γιατροί και οι νοσοκόμοι είναι ήρωες, αλλά η διαφορά είναι ότι ο ιός τους περισσότερους τους αφήνει και φεύγουν. Αν τον Γλέζο και τον Σάντα τους είχαν πιάσει οι ναζί, δεν θα είχε γίνει αυτό. Εκείνοι το ήξεραν, και πήγαν. Αυτό το τρόπαιο, Θεμιστοκλή, δεν αντιγράφεται. Μαζεύτηκε κι ο Ερντογάν και πουθενά Ξέρξης.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [08:22:25]