ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Γραφές πάνω σε τοίχους και χαλάσματα

Γραφές πάνω σε τοίχους και χαλάσματα



Της ΑΝΝΑΣ ΠΑΠΑΔΙΟΝΥΣΙΟΥ*
«Μεγάλα νέα φέρνω από κει πάνω, περίμενε μια στάλα ν' ανασάνω
Για να σκεφτώ αν πρέπει να γελάσω,να κλάψω, να φωνάξω, να φωνάξω ή να σωπάσω».
Το μεγάλο μας τσίρκο, Ι. Καμπανέλλης
Το συγκεκριμένο κείμενο στοχεύει στην αποδόμηση μιας ρητορικής εν μέσω της πλέον έκρυθμης κατάστασης που διάγουμε ως πολίτες την τελευταία δεκαετία τουλάχιστον.
Κάθε πόλεμος χρειάζεται ύλη, δηλαδή πυρά, και υψηλή πίεση ρητορικής έναντι του κράτους που αντιμάχεται.
Τούτη την ώρα η ύλη είναι ανθρώπινες σάρκες. Με κάτι πολύ πολύ εύστοχο. Κανείς δεν μπορεί να τις πει ''τουρκικές σφαίρες''. Κανείς δεν μπορεί ούτε και ''ελληνική υπόθεση υποχρεωτικής επίλυσης πολιτικής συνέπειας / ασυνεπείας''. Επομένως, μιλάμε για σαρκία έρμαια - μετανάστες, που ούτε και οι ίδιοι εντέλει έχουν πλέον ''ιδιότητα''. Οι σφαίρες είναι κάτι ασφαλέστατον. Που αν μη τι άλλο, πολιτικός λόγος γίνεται χωρίς κανέναν αντίλογο. Και τα σαρκία από χώρες που είναι σε πόλεμο φωνή δεν έχουν, και σίγουρα είναι ο φόβος και ο τρόμος κάθε ευρωπαϊκού κράτους. Ασε που φέρουν ήδη βεβαρημένο παρελθόν, για να μπορούν να συσχετισθούν ως πυρά και δίχως άλλη ιδιότητα στην παρούσα φάση.
Σε μια χώρα που τα σύνορά της εκεί πάνω είναι σύρματα και χωριά μικρά, ξαφνικά ο τρόμος μεταφράζεται σε γυναικόπαιδα που φοβούνται όχι τους μετανάστες μόνο. Αλλά τους μετανάστες που ''πετάνε'' οι Τούρκοι. Άρα, κάτι τέτοιο επιφορτίζεται διπλά. Αν ήταν άμαχοι, δεν είναι απίθανο να τους έδιναν στέγη. Τώρα όμως που είναι πολιτικός λόγος η σάρκα, και όπλο και σφαίρα, δεν είναι το ίδιο. Στρατός, και ένστολοι από όλη την χώρα σπεύδουν.
Κάτι τέτοιο, εδώ όμως λέμε είναι απαραίτητο για τη χώρα. Το λάθος δεν είναι ακριβώς αν η χώρα βάλλεται από τους Τούρκους. Η πολιτική, οι τακτικές , όλα είναι ξεκάθαρα. Ομως, εκεί που η γραμμή είναι λεπτή είναι ότι ένα κομμάτι ύλης πολέμου είναι εξόχως επαρκές.
Αυτή είναι η διαφορά. Και θα πρέπει να διαχωριστεί.
Από την άλλη, δεν θα μπορούσαν να μας πείσουν σε πολλά. Θα ήμασταν σε θέση να φιλτράρουμε καλύτερα.Κι εκεί έρχεται το δεύτερο όπλο. Όχι η ύλη. Το ρητορικόν σκεύος.
Χρησιμοποιείται ένας ''ιός'', ως ''υιός παραφροσύνης''. Το να χτυπήσεις το θυμικό ενός λαού είναι κι αυτό μια αρκετά χρήσιμη πρακτική πολέμου από την εποχή του Πελοποννησιακού πολέμου.''Θουκυδίδης Ολόρου Αλιμούσιος ξυνέγραψεν''. Διττά.
Πρώτον, ο πανικός δεσμεύει τα αντανακλαστικά, ο νους δε φιλτράρει ήσυχα τις καταστάσεις, δεύτερον, αποσπά την προσοχή αισθητά από τα δεδομένα και τα πεπραγμένα σε βάρος του και σε βάρος ανθρώπων που τους σφραγίζουν με όπλα ειδικής κατασκευής με ηλεκτρικό ρεύμα,αμάχους με σκοπό να τους εξαναγκάσουν να γίνουν σφαίρες δίχως όνομα.
Δεν έχουν τρόπο να μας τρομοκρατήσουν με τα όπλα. Δεν έχουν τρόπο να αδειάσουν τους δρόμους, όπως κάποτε, και να σφαλίσουμε παράθυρα. Δεν θα μπορούσαν. Να που βρέθηκε.
* Η Αννα Παπαδιονυσίου είναι φιλόλογος.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 15:20]  Η κα Σοφία Νικολάου και η...
[χθες 13:39]  Οταν αποφασίσετε τι θέλετε...
[χθες 12:53]  Οταν ο ερχομός σου χαλάει την...
[χθες 12:24]  Γερά τον Δαβουρλή… (Γειτονική...
[χθες 11:56]  Περί δηµοσίας Παιδείας (ή: Οι...
[χθες 10:53]  «Ο Αθρωπος στην Αρένα»
[χθες 09:49]  Χαιρέτα μου …τον πλάτανο!
[χθες 12:53]  Ποιον βοήθησε τελικά η επίμαχη...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [01:48:14]