ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η αγάπη και η νύχτα

Η αγάπη και η νύχτα



ΤΗΣ ΜΑΙΡΗΣ ΣΙΔΗΡΑ *

Κούρνιασαν οι νύχτες του Γενάρη στις μεγαλόσωμες κολόνες του θεάτρου, έτρεξαν έξω απ' το γυάλινο παραπέτασμα της πόλης κι άχνισε το θολό φεγγάρι στο μεταλλικό κιγκλίδωμα της εξώθυρας. Περί αγάπης ο λόγος.
Ο «ξενιτευμένος γαμβρός, ο από εικοσαετίας απών… επανήλθεν… εις τον τόπον της γεννήσεώς του, όπου επανεύρεν ηλικιωθείσαν, αλλ' ακμαίαν ακόμη, την πιστήν του μνηστήν». Ο Θανάσης Σαράντος σκηνοθέτησε και έπαιξε στο θέατρο Λιθογραφείον τον «Αμερικάνο», το παπαδιαμαντικό εγκώμιο της παράφορης πίστης, της άσβεστης εικόνας του έρωτα, η ανεξήγητη λειτουργία του οποίου περιφρονεί τον χώρο και τον χρόνο. Θρεμμένος από νύχτες απόστασης, από το κενό της παρουσίας, αποφαίνεται διαλύτης της απουσίας, αυτός ο μυστικός, ο αναίτιος, ο απροσάρμοστος στην τάξη των πραγμάτων έρωτας. Ο αδιάφορος προς τους τιμοκαταλόγους της ευτυχίας, ο μη καταναλωτικός και μη καταναλώσιμος, ο ψυχρός στο καμίνι της ανάγκης. Ετσι, λοιπόν, είχε το είδος της αγάπης του «Αμερικάνου», κατά κόσμον Ιωάννου Ευσταθίου Μοθωνιού, ο οποίος εν τέλει στεφανώθηκε την, αναλλοίωτη στη μνήμη και τους οφθαλμούς του, μνηστή του «εν πάση χαρά και σεμνότητι». Λόγος για τον λόγο του αιώνιου έρωτα -αιτία, υπόσχεση, ύπαρξη, πίστη και πάθος- που ενσαρκώθηκε τρεις νύχτες του Γενάρη -μακρινές ήδη και φυτεμένες σ' ενός φεγγαριού - λύκου τη μνήμη- στο θέατρο Λιθογραφείον.
Κι ήταν μία εβδομάδα αργότερα και πάλι έπεσαν αιφνιδιαστικά οι νύχτες, κι έμοιαζε σα να γλίστρησες σε μια λακκούβα σκοταδιού, μα με το κάζο ξύπνησες κι η νύχτα σε διαπερνούσε. Ενιωσες τότε διαυγής στη μαυρίλα σου κι ενδοτικός στον έρωτα και τον πόνο. Τότε, λοιπόν, ήταν που είδες στο ίδιο θέατρο την Πηνελόπη Φλουρή να σκηνοθετεί και να παίζει τα «Γράμματα στη Νόρα». «Διάβασε», με σώμα και λόγο, τις ανενδοίαστες στην έκφραση του πόθου επιστολές του Τζέημς Τζόυς στη λατρεμένη του Νόρα Μπάρνακλ.
Κι άκουσες έναν λόγο υπόκωφο, πνιχτό, καθαρό, παιδικό, μουρμουριστό, νεανικό, άσεμνο, δοξολογικό, λάγνο, άρρωστο, παθιασμένο, θρησκευτικό, με την αγάπη ταμένη και πάλι στο βωμό της αιωνιότητας, κι ας είχε τόσο σώμα η αγάπη αυτή. «Κανένα ανθρώπινο πλάσμα» γράφει στην αγαπημένη του ο Τζόυς «δεν έχει βρεθεί τόσο κοντά στην ψυχή μου όσο εσύ». Και παρακάτω, στην ίδια επιστολή: «Πίστεψέ με, αγαπημένη μου Νόρα, σε τιμώ και σε σέβομαι πάρα πολύ, όμως θέλω κάτι περισσότερο από τα χάδια σου».
Λόγος περί έρωτος. Με θέατρο και νύχτα… Οψεις του ανεξάντλητου, καθώς βρισκόμαστε στην, κατά Ρολάν Μπαρτ, «κακοτοπιά του, δηλαδή στην εκθαμβωτική μεριά του». Πνεύμα και σώμα ψαύουν, διά της γλώσσας, το αιώνιο, ο μεν Παπαδιαμάντης με το έλεος να συντρίβει «του κύκλου τα γυρίσματα», ανταμείβοντας την αντοχή της αγάπης στην απουσία και τη σιωπή, ο δε Τζόυς με την ακατάλυτη ρομφαία του πάθους να πνευματοποιεί την ερωτική επιθυμία και πράξη, διατηρώντας την συνάμα ολόσωμη, απόλυτη και αναγκαία. Κι η γη γυρίζει…

* Η Μαίρη Σιδηρά είναι φιλόλογος.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 16:05]  Οι ασεβείς εραστές, η κατάρα της...
[χθες 16:05]  Ο όλεθρος βγήκε από ένα κιβώτιο
[χθες 15:05]  Θέλω να σου υποσχεθώ, πατέρα, για...
[χθες 13:53]  «Να αγαπάς την ευθύνη»
[χθες 12:20]  Ακαιρη και ανώφελη η κριτική εν...
[χθες 10:59]  Περί προσωπικής και κρατικής...
[χθες 13:46]  Η πανδημία του αιώνα δεν είναι...
[χθες 13:16]  Η ψηφιακή πραγματικότητα στις...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [18:55:07]