ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ξόρκια και βουντού κατά παραγγελία

Ξόρκια και βουντού κατά παραγγελία



Του ΙΩΑΝΝΗ ΜΟΣΧΟΥ, αρχαιολόγου
Μέρος Ε΄
Η μαγεία είχε ως βασικό χαρακτηριστικό τον εξαναγκασμό των υπερκόσμιων δυνάμεων, κυρίως των χθόνιων, στην επιτυχή έκβαση των ποθούμενων, εκείνων που είχαν αποφασίσει να προκαλέσουν καλή ή συνηθέστερα κακή επιρροή στους συνανθρώπους τους, χρησιμοποιώντας ως ενδιάμεσους τους μάγους.
Οι τελευταίοι χρησιμοποιούσαν διάφορα μυστικά μέσα και τρόπους και έχοντας ως παραστάτη και βοηθό των ενεργειών τους τον δικό τους δαίμονα ή κάποια θεότητα, υποτίθεται ότι εκτελούσαν με επιτυχία τις εντολές ή τις παραγγελίες που λάμβαναν.
ΑΝΑΓΚΑ, ΟΙ ΘΕΟΙ ΔΕΝ ΠΕΙΘΟΝΤΑΙ
Στην επίσημη θρησκεία και στις κοινές λατρευτικές πρακτικές το θείο δεν μπορούσε να εξαναγκαστεί και αυτή ήταν στην αρχαιότητα μία σημαντική διαφορά που καθόριζε τα όρια της θρησκείας και της μαγείας, τουλάχιστον από τον 8ο αι. π.Χ.
Από τότε οι θεοί εάν ήθελαν και μόνο τότε ανταποκρίνονταν στις προσευχές, τις επικλήσεις, τις θυσίες και τις κάθε είδους προσφορές των πιστών. Όσο αναπτύσσεται η ελληνική σκέψη και ο ορθολογισμός οι πρακτικές των μάγων και η ίδια η μαγεία θεωρούνται απορριπτέα φαινόμενα και πρόσχημα θρησκείας, όπως επίσης καταδικαστέες ήταν οι προλήψεις, οι προκαταλήψεις και η δεισιδαιμονία.
Ο Πλάτωνας στην Πολιτεία του θεωρούσε όσους ασχολούνταν με τη μαγεία μιαρούς και απαιτούσε τη φυλάκισή τους σε απομόνωση, τη θανάτωσή τους μακριά από την πόλη και την εγκατάλειψή τους χωρίς ταφή.
ΜΑΓΟΣ ΙΣΟΝ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΣ
Από τον 4ο αι. π.Χ. η λέξη μάγος απέκτησε ευρύτερο εννοιολογικό περιεχόμενο κάτω από την επίδραση που άσκησαν στην ίδια την κοινωνία οι ορθολογιστικές επιστήμες και η λέξη σήμαινε επίσης τον ασεβή, αλλά και τον απατεώνα, τον τσαρλατάνο.
Στην περίπτωση της μαγείας το άτομο ενεργούσε ιδιωτικά και έξω από τα όρια της πόλης, η θρησκεία απαιτούσε τη συλλογική εκδήλωση των πολιτών. Αν και τα όρια ήταν διαχωρισμένα, ωστόσο υπήρχαν πρακτικές της ελληνικής θρησκείας που επιδίωκαν τον πειθαναγκασμό του θείου ή που οι πιστοί εκτελούσαν αυτές τις πρακτικές με αυτόν τον στόχο.
Τέτοιες μπορεί να ήταν οι απλές προσευχές προς τους θεούς, οι καλούμενες επωδές, οι οποίες επαναλαμβάνονταν πολλές φορές και αυτούσιες με την πεποίθηση ότι θα εισακουσθούν από τους θεούς ή ότι οι τελευταίοι θα εξαναγκαστούν με αυτόν τον τρόπο να υλοποιήσουν το ποθούμενο. Θα λέγαμε ότι σε αυτήν την περίπτωση θα ταίριαζε η φράση «το πολύ το κύριε ελέησον το βαριέται κι ο θεός». Υπήρχαν επίσης προσευχές στο πλαίσιο του θρήνου των νεκρών που επιζητούσαν τον εξαναγκασμό των θεοτήτων αλλά και η ίδια η νεκρομαντεία ανήκε σε αυτήν την κατηγορία. Ακόμα και οι θυσίες και οι σπονδές προς τους θεούς, ή οι χοές προς τους νεκρούς, είχαν την έννοια του πειθαναγκασμού και οι εκατόμβες των ζώων που θυσιάζονταν στηρίζονταν στην επιζήτηση της ανταπόδοσης κυρίως και όχι στην ευχαρίστηση των θεών.
Τις παραπάνω πρακτικές της θρησκείας χρησιμοποιούσαν παραλλαγμένες και οι μάγοι. Αποκαλυπτικός είναι ο πάπυρος του Δερβενίου, που χρονολογείται στο δεύτερο μισό του 4ου αι. π.Χ., αν και ίσως το κείμενο που διασώζεται είναι ακόμα παλαιότερο. Στον πάπυρο υπάρχει αναφορά στις επωδές των μάγων, στις προσευχές δηλαδή που χρησιμοποιούσαν, στις θυσίες που τελούσαν στο πλαίσιο των μαγικών πρακτικών και κυρίως στον τρόπο πειθαναγκασμού των δαιμόνων. Στο κείμενο αυτό οι μάγοι εμφανίζονται ως οι εξορκιστές του κακού, αυτοί που μπορούν να τιθασεύσουν τις καταχθόνιες δυνάμεις και με τελετουργίες να εξορκίσουν και να απομακρύνουν το κακό, ώστε η μαγεία να συνδέεται με τα μυστήρια.
ΜΑΓΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΕΣ
Φυσικά οι μάγοι δεν εξόρκιζαν μόνο το κακό, αλλά κατά παραγγελία χρησιμοποιούσαν τις καταχθόνιες δυνάμεις για να προκαλέσουν βλάβη σε κάποιον, με πλέον συνηθισμένες τις διαδικασίες του κατάδεσμου και της καταπασσάλευσης. Στην πρώτη περίπτωση με μαγικές λέξεις και κατάρες και με εγχάραξη του ποθούμενου συνήθως επάνω σε ένα μολύβδινο έλασμα που θάβονταν μαζί με το νεκρό στον τάφο, επιζητούσαν τη δέσμευση κάποιου από τις δυνάμεις του Κάτω Κόσμου και φυσικά τη ζημία του. Η καταπασσάλευση ήταν μία παρόμοια διαδικασία και μέσο άσκησης κυρίως της ερωτικής μαγείας.
Οι μάγοι κατασκεύαζαν ένα ομοίωμα του θύματος, συνήθως από κερί ή μολύβι. Ακολούθως το περιέβαλαν με δεσμά ή το κατατρυπούσαν με αιχμηρά αντικείμενα με σκοπό να προκαλέσουν στο θύμα πόνους λαγνείας. Στόχος ήταν να εγκαταλείψουν την οικογένειά τους και να ενωθούν με εκείνον που τους ποθούσε, ο οποίος συνήθως έδινε την παραγγελία στο μάγο χωρίς να αποκλείεται και κάποιο τρίτο πρόσωπο που επιζητούσε τη διάλυση της οικογένειας εκείνου που εχθρεύονταν. Οι κατάρες του μάγου ορισμένες φορές έφταναν μέχρι το σημείο να ζητηθεί ακόμα και η απώλεια της ψυχής του θύματος και αρωγοί του ήταν κυρίως ο Ερωτας, ο Πάνας, η Εκάτη αλλά και η ίδια η Αφροδίτη.






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 16:05]  Οι ασεβείς εραστές, η κατάρα της...
[χθες 16:05]  Ο όλεθρος βγήκε από ένα κιβώτιο
[χθες 15:05]  Θέλω να σου υποσχεθώ, πατέρα, για...
[χθες 13:53]  «Να αγαπάς την ευθύνη»
[χθες 12:20]  Ακαιρη και ανώφελη η κριτική εν...
[χθες 10:59]  Περί προσωπικής και κρατικής...
[χθες 13:46]  Η πανδημία του αιώνα δεν είναι...
[χθες 13:16]  Η ψηφιακή πραγματικότητα στις...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [18:14:33]