ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Πατρίδα έγινε η κάννη ενός όπλου…

Πατρίδα έγινε η κάννη ενός όπλου…



Συνηθίσαμε στην αθλιότητα. Aνθρωποι ζουν μέσα σε τέντες με μαγκάλια, χωρίς ζέστη, χωρίς καν τρεχούμενο νερό, μωρά πεθαίνουν από το κρύο, κάηκαν ζωντανοί κάποιοι επειδή πήρε φωτιά το ψευτοκαλύβι από χαρτόκουτα και μουσαμάδες,10.000 ψυχές κλεισμένες μέσα σε συρματοπλέγματα, φυλακισμένοι «για το καλό τους» από την Ευρώπη των ανθρωπιστικών αξιών, του Διαφωτισμού, των δικαιωμάτων του ανθρώπου.
Ανθρωποι που δεν τους θέλει κανείς. Καταστρέφουμε την πατρίδα τους, με χίλιους τρόπους, με όπλα υποκινώντας εμφύλιες συρράξεις, με ανελέητη εργασιακή εκμετάλλευση που στερεί τα στοιχειώδη της ζωής, με ασύδοτη εξάντληση των φυσικών της πόρων προκειμένου να διατηρηθούν τα standards του δικού μας «δυτικού τρόπου ζωής»…
Κι όταν βγουν στον δρόμο σαν τα πουλιά τα κυνηγημένα, δεν τους θέλει κανείς. Οταν βγουν για να ζητήσουν κι αυτοί το μερίδιο τους στο εφήμερο όνειρο που λέγεται ζωή, βρίσκουν σύνορα κλειστά, σωσίβια που γίνονται βαρίδια, βάρκες που δεν ταξιδεύουν, ανθρώπους που πουλάνε ακριβά τα όνειρα, ψωμί πικρό, αρρώστια δίχως φάρμακο, ρούχα βρεγμένα. Και ίσως να σκεφτεί κάποιος ότι αυτή ήταν πάντα η μοίρα του ξεριζωμού. Σωστό, κι όλα θα τα αντέχανε, γιατί ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για να αντέχει τη φύση…
Μόνο τον άλλον άνθρωπο δεν μπορεί να αντέξει, την προσβολή, το φοβισμένο βλέμμα, τις μαύρες σκέψεις, εκείνη την βαθιά αποστροφή που φωνάζει με τα μάτια… φύγε, είσαι διαφορετικός, θα με λερώσεις… ή, πιο σωστά, φύγε, είσαι φτωχός, θα μου πάρεις ένα κομμάτι απ' ό,τι έχω, σε φοβάμαι…
Αυτή την πραγματικότητα ζούμε δέκα χρόνια τώρα στη γωνιά της γης που μας κλήρωσε η τύχη, και μάλλον θα πρέπει να διαβάσουμε το ποίημα της Ουρσάν Σαιμ με τα μυαλά και τις καρδιές μας ανοιχτά. Για όλους πρέπει να υπάρχει τόπος, για όλους πρέπει να υπάρχει τρόπος για να ζεις, για όλους πρέπει να υπάρχει αξιοπρέπεια.

OYΡΣΑΝ ΣΑΙΜ
Πατρίδα
….κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά, φωτιά κάτω απ΄ τα πόδια σου, ζεστό αίμα στην κοιλιά σου, δεν είναι κάτι που φαντάστηκες ποτέ ότι θα έκανες μέχρι που η λεπίδα χαράζει απειλές στο λαιμό σου και ακόμα και τότε ψέλνεις τον εθνικό ύμνο ανάμεσα στα δόντια σου και σκίζεις το διαβατήριό σου σε τουαλέτες αεροδρομίων κλαίγοντας, καθώς κάθε μπουκιά χαρτιού δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να γυρίσεις.
* Η Μαρία Βουτυράκη είναι φαρμακοποιός.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 16:05]  Οι ασεβείς εραστές, η κατάρα της...
[χθες 16:05]  Ο όλεθρος βγήκε από ένα κιβώτιο
[χθες 15:05]  Θέλω να σου υποσχεθώ, πατέρα, για...
[χθες 13:53]  «Να αγαπάς την ευθύνη»
[χθες 12:20]  Ακαιρη και ανώφελη η κριτική εν...
[χθες 10:59]  Περί προσωπικής και κρατικής...
[χθες 13:46]  Η πανδημία του αιώνα δεν είναι...
[χθες 13:16]  Η ψηφιακή πραγματικότητα στις...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [18:56:29]