ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η Γκόλφω του δικού μας Σπυρίδωνα Περεσιάδη

Η Γκόλφω του δικού μας Σπυρίδωνα Περεσιάδη



ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΜΠΕΡΟΥ *

Ομολογώ ότι για πολλά χρόνια το έργο αυτό το είχα κάπως παρωχημένο στο μυαλό μου συνδέοντάς το με ξεπερασμένο φολκλόρ, με κάτι ταινίες με φουστανελάδες στην τηλεόραση. Και έρχεται το Εθνικό Θέατρο, μερικά χρόνια πριν, και το ανεβάζει στην κεντρική του σκηνή και στην Επίδαυρο το καλοκαίρι. Και τότε πρώτη φορά σκέπτομαι, κάποιο λάθος έχω κάνει, ωστόσο δεν είχα την ευκαιρία να το δω.
Ετσι, λοιπόν, ανεβάζοντας την Γκόλφω το Αρμα Θέσπιδος στο Δημοτικό θέατρό μας, ήμουν ώριμος και προετοιμασμένος να τη δω.
Και είδα μια πολύ ωραία παράσταση. Η επιλογή του έργου έγινε από την πολιτιστική παρακαταθήκη της περιοχής μας, η πλοκή εξελίσσεται στον Χελμό, στη Νωνάκριδα, με ιδιότυπη γλώσσα και τοπογραφικό χαρακτήρα. Η σκηνοθεσία εξαιρετική, γρήγορη, καταιγιστική, μοντέρνα, αφαιρετική, σύγχρονη. Τα λιτά σκηνικά και το ολιγομελές σχήμα διευκολύνουν κατά πολύ τον βασικό σχεδιασμό του Αρματος Θέσπιδος για τη μεταφορά της παράστασης σε θέατρα και χώρους της ευρύτερης περιοχής μας.
Ενδυματολογία ευρηματική, εντελώς εκτός φολκλόρ, διαχρονικά ακαθόριστη.
Η κίνηση των ηθοποιών γρήγορη, με έντονα στοιχεία χορογραφίας, σύγχρονης κινησιολογίας και κάποια στοιχεία ακροβατικής, συντηρούσε αυτό το ξάφνιασμα που χρειάζεται το βλέμμα του θεατή να μένει αγκιστρωμένο στην σκηνή και που είναι ίσως το αδύνατο σημείο του θεάτρου, κάποιες φορές, σε σχέση με την ταχύτητα του κινηματογράφου.
Η μουσική ζωντανή, εκτελεσμένη από τους ίδιους τους ηθοποιούς, έτσι ώστε να επιτυγχάνεται ο απόλυτος συγχρονισμός της κορύφωσης του λόγου και των συναισθημάτων, με τη λιτή μουσική υπόκρουση που έμοιαζε σαν τον σφυγμό των πρωταγωνιστών που χτυπάει έντονα και ακούγεται
Η ατμόσφαιρα του έργου, μετά, πιστεύω είναι αρκετά υποκειμενική αίσθηση του κάθε θεατή, ανάλογα πού εστιάζει. Μπορεί λοιπόν το τόσο δυνατό κείμενο να ισορροπεί ανάμεσα σε σαιξπηρική νόρμα και αρχαία τραγωδία, ωστόσο εγώ προσωπικά ταξίδευα εντελώς στα πληθωρικά και ανατρεπτικά Βαλκάνια του Κουστουρίτσα.
Κάποιοι ηθοποιοί καλέστηκαν να ενσαρκώσουν δυο και τρεις ρόλους στην διάρκεια της παράστασης, κινούμενοι όμως με μεγάλη ταχύτητα και εναλλάσσοντας την απαιτούμενη δύναμη και ένταση των ηρώων πολύ άνετα, επιτυγχάνοντας και επιδεικνύοντας υποκριτική δεινότητα και ωριμότητα. Οι χαρακτήρες διαχρονικοί, όπως και οι επιθυμίες τους και οι επιλογές τους.
Ο γιάπης Τάσος αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στον γρήγορο πλουτισμό και την κοινωνική ανέλιξη με τίμημα τις αρχές του και την ηθική του υπόσταση. Ωστόσο, ομολογώ οι μονόλογοι του πατέρα του, επί σκηνής Βασίλη Κόκκαλη, ήταν μοναδικοί κερδίζοντας τις εντυπώσεις και μεταφέροντας το βάρος του συμβολισμού του κειμένου από την αγάπη και την προδοσία στην τήρηση του Λόγου, στην μπέσα...
Οταν μια φορά παραβείς τον λόγο σου, ποιος μπορεί ποτέ να σε ξαναεμπιστευθεί;

* Ο Θεόδωρος Καμπέρος είναι προϊστάμενος της Περιφερειακής Ενωσης Δήμων Δυτικής Ελλάδας.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 16:05]  Οι ασεβείς εραστές, η κατάρα της...
[χθες 16:05]  Ο όλεθρος βγήκε από ένα κιβώτιο
[χθες 15:05]  Θέλω να σου υποσχεθώ, πατέρα, για...
[χθες 13:53]  «Να αγαπάς την ευθύνη»
[χθες 12:20]  Ακαιρη και ανώφελη η κριτική εν...
[χθες 10:59]  Περί προσωπικής και κρατικής...
[χθες 13:46]  Η πανδημία του αιώνα δεν είναι...
[χθες 13:16]  Η ψηφιακή πραγματικότητα στις...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [17:50:05]