ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


«Μεγάλη τύχη για το παιδί μου»

«Μεγάλη τύχη για το παιδί μου»



Της ΜΑΡΙΖΑΣ ΠΛΙΑΚΑ*

Κυριακή πρωί και μια ανάρτηση της Unicef, ένα βίντεο με τίτλο: «This looks like a storybook wedding. Except for one thing...», είναι αρκετό για να φέρει μνήμες και εικόνες, καταστρέφοντας το όμορφο πρωινό…
Γυρνάμε αρκετά χρόνια πίσω, σε μια περιοχή της Τριταίας, όπου έχω τοποθετηθεί δασκάλα στο μονοθέσιο σχολείο τού αποκομμένου από τον πολύ κόσμο χωριού και η εικόνα της μικρής Αριάδνης έρχεται να ταράξει τον νου και την ψυχή. Εντεκα χρονών κοριτσάκι με ξυρισμένο πόδι, καλσόν, παπούτσι γιαγιάς με χαμηλό τακούνι, ντύσιμο μικρομέγαλου,…φοιτά στην Στ΄ τάξη, με σκοπό να τελειώσει το Δημοτικό και να παντρευτεί την… τύχη της. Αρραβωνιασμένη με τον πλανόδιο έμπορο της περιοχής, ο οποίος έρχεται μια φορά την εβδομάδα και πουλά προικιά στο χωριό, τουλάχιστον τριάντα χρόνια μεγαλύτερός της. «Μεγάλη τύχη για το παιδί μου», μου είπε τότε ο πατέρας της, μη μπορώντας να καταλάβει το κακό που έκανε στο παιδί του, έντεκα χρονών κοριτσάκι που παράπαιε ανάμεσα στο κουτσό, το κρυφτό και την παντρειά…
Τα χρόνια πέρασαν, έφτασα στο τέλος της καριέρας μου και βρίσκομαι διευθύντρια σε δημοτικό σχολείο με πολλά παιδιά Ρομά, που από τα δέκα τους χρόνια, τα κορίτσια ίσως και νωρίτερα, σκέφτονται τον γάμο και την αποκατάσταση στο σπίτι ενός γαμπρού από τη φυλή τους, δίπλα στη νόνα, τον πάπο και τη μαμά, που θα τους μάθουν πώς να μεγαλώσουν τα παιδιά που θα φέρουν στον κόσμο, όντας και τα ίδια παιδιά, τόσο μικρά ακόμη για την ανάληψη της ευθύνης μιας νέας οικογένειας και της ανατροφής κάμποσων μωρών.
Τρίτη χρονιά φέτος στην περιοχή και η κατάσταση φυσικά και παραμένει η ίδια, παρά τα τόσα κρατικά προγράμματα, τα επιδόματα, τις άπειρες συζητήσεις με δασκάλους και ειδικούς, ενημερώσεις, κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους...
Κάθε χρόνο το ίδιο σενάριο. Αρχή χρονιάς να ψάχνεις 15 με 20 μαθητές- μαθήτριες, παιδιά που δυστυχώς γι' αυτά, πήραν πολύ νωρίς έναν διαφορετικό δρόμο από αυτόν του σχολείου και της εκπαίδευσης. Και αρχίζει η σχετική αναζήτηση, η οποία μας δείχνει με μαθηματική ακρίβεια πως τα περισσότερα ή έχουν ήδη εγκαταλείψει το σχολείο, αφού, όπως οι ίδιοι οι γονείς λένε για τα παιδιά τους, δεν έχει κάτι άλλο να τους προσφέρει πέρα από το να μάθουν λίγο να διαβάζουν, να γράφουν τ΄ όνομά τους, να μετρούν…ή έχουν ήδη αρραβωνιαστεί ή παντρευτεί.
Και τα χρόνια πέρασαν, περνούν, μπήκαμε στο 2020, και σε μερικά μέρη, σε μερικές κοινωνίες, σε κάποιες ομάδες ανθρώπων φαίνεται πως τίποτα δεν αλλάζει…
Η Μαρίζα Πλιάκα είναι εκπαιδευτικός, διευθύντρια στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Κάτω Αχαΐας.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 16:05]  Οι ασεβείς εραστές, η κατάρα της...
[χθες 16:05]  Ο όλεθρος βγήκε από ένα κιβώτιο
[χθες 15:05]  Θέλω να σου υποσχεθώ, πατέρα, για...
[χθες 13:53]  «Να αγαπάς την ευθύνη»
[χθες 12:20]  Ακαιρη και ανώφελη η κριτική εν...
[χθες 10:59]  Περί προσωπικής και κρατικής...
[χθες 13:46]  Η πανδημία του αιώνα δεν είναι...
[χθες 13:16]  Η ψηφιακή πραγματικότητα στις...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [18:56:49]