ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Θέατρο: Η τέχνη στο εδώλιο

Θέατρο: Η τέχνη στο εδώλιο



Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΚΚΟΤΑ
Συνήθως μεγαλώνουμε διδασκόμενοι για τη φρίκη του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, για τους τερατώδεις Ναζί, για τους ηρωϊκούς Αγγλους και Αμερικανούς, που αντιπαρετάθηκαν στη ναζιστική λαίλαπα αλλά κανένας λόγος στην ιστορία δεν υπάρχει για τους αφανείς ήρωες, όχι μόνο στη Γερμανία αλλά και σε άλλες χώρες, οι οποίοι από τη θέση τους βοήθησαν συστηματικά και αθόρυβα στη φυγάδευση και τη διάσωση διωκόμενων ανθρώπων.
Ενας τέτοιος άνθρωπος φαίνεται πως υπήρξε ο Γερμανός συνθέτης και διευθυντής Ορχήστρας Βίλχελμ Φουρτβένγκλερ, που σε μια περίοδο μαζικού φόβου και αβεβαιότητας, απόλυτης χειραγώγησης και ατομικής επιβίωσης ενεργοποίησε τον ανθρωπισμό του, προσελκύοντας το ενδιαφέρον του άγγλου θεατρικού συγγραφέα Ρόναλντ Χάργουντ, δημιουργού του περίφημου «Αμπιγέρ» και σεναριογράφου του συγκινητικού «Πιανίστα» ώστε να γράψει την «Προσωπική Συμφωνία» (Taking Sides, 1995). Ενα ενδιαφέρον πολιτικό θρίλερ, που ανακινεί με ένταση το θέμα της σχέσης τέχνης και πολιτικής εξουσίας και της μάχης του ανθρώπου με τις ιδεολογίες και τις προσωπικές του επιλογές.
Η υπόθεσή του, τοποθετημένη στο πλαίσιο της «αποναζιστικοποίησης» της Γερμανίας, εκτυλίσσεται στα ερείπια του μεταπολεμικού Βερολίνου, που ελέγχεται από τους νικητές αμερικανούς, με χώρο σκηνικής δράσης το ανακριτικό γραφείο του ταγματάρχη Αρνολντ και ανακρινόμενο πρόσωπο τον Βίλχελμ Φουρτβένγκλερ, που κατηγορείται για συνεργασία με το ναζιστικό καθεστώς. Η ανακριτική διαδικασία ξετυλίγεται σε κλίμα έντασης και κλειστοφοβίας, με την κάθε πλευρά να διατυπώνει τα επιχειρήματά της και τον αμερικανό εκφοβιστικό ανακριτή αποφασισμένο να ενοχοποιήσει το γερμανό συνθέτη.
Υπερασπίζοντας τον εαυτό του, ο Φουρτβένγκλερ ισχυρίζεται ότι αξιοποιώντας την επιδραστικότητα της θέσης του, επέλεξε να μείνει στο Βερολίνο συμβάλλοντας μέσω της τέχνης του στη συντήρηση της μουσικής γερμανικής παράδοσης και των υψηλών αξιών της και βοηθώντας στη φυγάδευση και τη διάσωση εβραίων, που βρέθηκαν στο στόχαστρο των Ναζί. Ο Ρόντε όμως, το δεύτερο βιολί στην ορχήστρα του, κινούμενος από προσωπική αντιζηλία και σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να σώσει το τομάρι του και να απενεχοποιηθεί, αποκαλύπτει σκοτεινές πλευρές, επιβαρύνοντας τη θέση του συνθέτη. Το σκηνικό παιχνίδι οδηγείται από τον Χάργουντ έτσι ώστε πίσω από την επιφάνεια του έργου να ρέει παράλληλα ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσής του.
Η φρίκη και η οδύνη του πολέμου, η ανάμνηση της καμένης ανθρώπινης σάρκας, των θυμάτων και των νεκρών, διαπερνούν όλους τους χαρακτήρες του έργου, που αποδεικνύονται ευάλωτοι και με τραυματισμένο τον ψυχισμό τους. Το άρωμα του ανθρωπισμού, που βρίσκει ζωτικό χώρο για να ανθίσει, σε μια εποχή άφατης σκληρότητας και απανθρωπιάς, ενσωματώνει ολοένα και περισσότερο τον θεατή στο κλίμα του έργου και τον καθιστά συμμέτοχο στη δράση, μεταφέροντάς τον σε εκείνα τα μισαλλόδοξα χρόνια της παγκόσμιας περιπέτειας για την ανθρώπινη ύπαρξη.
Τη συναισθηματική εμπλοκή του αναγνώστη-θεατή επιτείνει βεβαίως και το γεγονός ότι το έργο δεν είναι αμιγώς μυθοπλασία αλλά βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και υπαρκτά πρόσωπα, καθώς ο Χάργουντ για τη συγγραφή του κατέφυγε στα προσωπικά ημερολόγια του ανακρινόμενου μουσικού που διασώθηκαν. Πρόθεσή του δεν είναι να αποδείξει την αθωότητα ή την ενοχή του Φουρτβένγκλερ αλλά να διαχειριστεί το υλικό του έτσι ώστε μέχρι το τέλος του έργου να πλανάται στο θεατή το ερώτημα «ποιου το μέρος θα έπαιρνε».
Γόνιμη η σκηνοθετική συνάντηση του Δημήτρη Μυλωνά με την «Προσωπική Συμφωνία», υπηρέτησε τον αγωνιώδη ρυθμό της αφήγησης του έργου και ανέδειξε τις συναισθηματικές εντάσεις και τις αντιφάσεις, τις επιθυμίες και τις απωθήσεις των προσώπων, κρατώντας σε εγρήγορση τη σκέψη του θεατή. Συγκινητικός και ουσιαστικός μέσα στην ανθρωπιά του αλλά και πειστικός μέσα στην ειλικρίνειά του ο Φουρτβένγκλερ του Νικήτα Τσακίρογλου, υπερασπίστηκε με καθαρότητα τον ρόλο της τέχνης ακόμα και σε χαλεπούς καιρούς. Στον ρόλο της Εμμυ Στράουμπε, γραμματέα του ανακριτή, η Αννα Ελεφάντη κατέθεσε μια λιτή και παράλληλα συγκινησιακά φορτισμένη ερμηνεία. Ο Χρήστος Βαλαβανίδης υπερασπίστηκε τον Ρόντε με τη χαρακτηριστική του ζωντάνια, φωτίζοντας ευθύβολα και αποτελεσματικά κομβικά σημεία της ανακριτικής διαδικασίας.
Αξιομνημόνευτη στιγμή της παράστασης ο γεμάτος θέρμη μονόλογος της Μαρούσκας Παναγιωτοπούλου στον ρόλο της Ταμάρα Ζαχς, της γυναίκας ενός εβραίου μουσικού που φυγαδεύτηκε από τον ανακρινόμενο συνθέτη, ενώ τη σκηνική δράση συμπλήρωσαν εποικοδομητικά ο Παναγιώτης Γουργουλίδης (βοηθός ανακριτή) και οι στρατιώτες Δημήτρης Μπούρας και Κώστας Κουτρούλης. Αφησα για το τέλος τον Αρνολντ του ταλαντούχου Αλέξανδρου Μπουρδούμη, πρόσωπο - καταλύτη, που όμως ατύχησε διολισθαίνοντας σε ένα αχρείαστο υπερπαίξιμο από φωνητική, κινησιολογική και στυλιστική άποψη, γεγονός που στέρησε τον σημαίνοντα ρόλο από την απαιτούμενη ιδεολογική εμβάθυνση και την εσώτερη απόδοσή του.
Μια σημαντική παράσταση ενός κατ' εξοχήν ιδεολογικού έργου, που ξεκίνησε τη σκηνική ζωή της στο «Από Μηχανής Θέατρο», πριν από ένα και πλέον χρόνο, και μετακλήθηκε από το «Πάνθεον».


ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[12:00]  Πάτρα: "Cine Φως στα κελιά των...
[10:17]  Πάτρα: Οι εκδηλώσεις του Δήμου για τα...
[χθες 13:45]  Πάτρα: Ο "Φωκαεύς" διοργανώνει...
[χθες 10:41]  Πάτρα: "Harvey" από τον "Ρεφενέ"...
[χθες 10:00]  Ο Ν. Βατόπουλος αύριο στο Public
[χθες 12:34]  Τρυφερή κωμωδία στο Πάνθεον από το...
[χθες 08:54]  «Ενας Τουρκος στο σαλόνι μου» της...
[χθες 12:54]  Η ιστορία της Μενίτας και του...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [12:33:46]